Ang mga relasyon ay hindi madali. Kailangan mong magbigay ng oras, pagmamahal, at respeto sa iyong kapareha. Kailangan mong maging tapat, matulungin, at maunawain. Kailangan mong ipakita sa kanya na siya ang iyong prioritya at na mahalaga siya sa iyo.

Bakit ba ang pagkain naa-appreciate mo lang kapag paubos na? Parang LOVE, mare-realized mo lang kapag wala na. Ito ang tanong na madalas nating marinig sa mga taong nasasaktan sa pag-ibig. Ngunit ano nga ba ang dahilan kung bakit ganito ang nangyayari?

Ang mga taong umaasa sa pag-ibig ay madalas na nasasaktan at nadidismaya. Hindi nila alam kung kailan sila dapat tumigil o magpatuloy sa kanilang nararamdaman. Ang sabi ng iba, walang limitasyon ang umasa. Kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon, basta may pag-asa, may dahilan para lumaban at maghintay. Ngunit ang tanong, hanggang kailan ka maghihintay? Hanggang kailan ka magpapakatanga sa taong hindi ka naman kayang mahalin ng totoo?

Naniniwala ka ba sa "I will love you forever"? Ito ang madalas na sinasabi ng mga taong nagmamahalan sa pelikula, sa kanta, o sa mga sulat. Pero sa totoong buhay, mayroon nga bang ganitong klase ng pag-ibig? Wawlang ganon. Pero minsan kailangan mo na lang paniwalaan para lang kiligin ka.

Ang mga salitang ito ay nagpapahiwatig ng isang malungkot na katotohanan sa ilang mga relasyon: ang pagkawala ng tiwala at pagmamahal. Sa blog post na ito, aking tatalakayin ang ilang mga dahilan kung bakit may mga taong naghahanap ng dahilan para iwan ang kanilang mga minamahal, at kung paano maiiwasan ang ganitong sitwasyon.

Isang araw, naisip ko ang isang kasabihan: "Walang tao na busy para sa taong mahal nya... maliban na lang kung mas mahal nya ang dahilan ng pagiging busy nya." Ibig sabihin ba nito na kapag hindi ka pinapansin ng iyong minamahal, ibig sabihin ay may iba na syang mahal? O baka naman talagang marami lang syang ginagawa at hindi ka nya kayang bigyan ng oras?