Halimbawa, noong isang araw, nag-alala ako kung may sapat akong pera para makabili ng pagkain sa grocery. Nag-alala ako kung may maiiwan pa akong pera para sa ibang gastusin. Nag-alala ako kung tama ba ang desisyon ko na bumili ng bagong cellphone na medyo mahal. Nag-alala ako kung makakabayad ba ako ng ibang bills sa susunod na buwan. Nag-alala ako kung may trabaho pa ba ako sa susunod na linggo. Nag-alala ako kung may magmamahal pa ba sa akin sa susunod na taon.
Sa sobrang pag-aalala ko, hindi ko na napansin na nakarating na ako sa grocery. Nang lumabas ako ng kotse, nakita ko ang isang lalaking nakasuot ng maskara at may hawak na baril. Agad akong nag-isip na baka siya ay isang magnanakaw o holdaper. Nag-alala ako kung ano ang gagawin ko kung sakaling lapitan niya ako at hingin ang aking pera o cellphone. Nag-alala ako kung ano ang mangyayari sa akin kung sakaling barilin niya ako.
Nagulat ako nang biglang tumawa ang lalaki at tinanggal ang maskara niya. Siya pala ay isang kaibigan ko na nagbibiro lang. Sinabi niya na ang baril ay peke at ang maskara ay bahagi ng isang costume party na pupuntahan niya mamaya. Sinabi niya na nakita niya akong dumating at naisipan niyang gulatin ako.
Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis sa ginawa niya. Pero naisip ko na baka ito ay isang senyales na masyado akong nag-aalala at hindi ko na napapansin ang mga bagay-bagay sa paligid ko. Baka ito ay isang paalala na dapat kong tigilan ang pag-aalala at magsimulang mag-enjoy ng buhay.
Kaya naman sinubukan kong tumawa at makisama sa biro niya. Sinabi ko sa kanya na salamat sa pagpapatawa niya sa akin at sana ay mag-enjoy siya sa party niya mamaya. Sinabi ko rin sa kanya na huwag niyang ulitin ang ginawa niya dahil baka hindi lahat ng tao ay matuwa sa kanya.
Pagkatapos noon, pumasok na ako sa grocery at bumili ng mga kinakailangan ko. Habang namimili ako, naisip ko na baka tama nga sila. Baka ang mag-alala ay aksaya lang ng oras. Baka wala itong kapangyarihang magbago. Baka guguluhin lang nito ang aking pag-iisip at nanakawin ang aking kaligayahan.
O baka naman hindi.
Baka ang mag-alala ay isang paraan ng pagpapahalaga sa mga bagay-bagay na mayroon ka. Baka ito ay isang paraan ng paghahanda sa mga posibleng mangyari sa hinaharap. Baka ito ay isang paraan ng pagpapakita ng interes at pagmamahal sa mga taong mahalaga sa iyo.
Baka depende pa rin sa situwasyon at sa kung paano mo ii-handle ang iyong pag-aalala. Hindi dapat itong nakakaapekto sa iyong kaligayahan at sa pag-enjoy ng buhay. Dapat mo pa rin itong kontrolin at huwag hayaang maging sobra.
Kaya naman, sa huli, hindi ko masasabi kung paano hindi mag-alala. Pero ang mahalaga ay hindi ito dapat magdulot ng stress at unhappiness sa iyong buhay. Dapat mong tandaan na kahit may mga bagay na hindi mo kontrolado, mayroon ka pa rin naman na kontrolado at may mga solusyon ka pa rin na pwedeng gawin. Mag-focus ka sa mga ito at huwag hayaang ang pag-aalala ay magdikta ng iyong buhay.
