Teka, bakit nga ba ang daming judge sa paligid natin?

Nakakatawa at nakakabadtrip minsan, 'no? Dito sa atin sa Pilipinas, hindi mo na kailangang sumali sa isang reality TV show para lang ma-judge mula ulo hanggang paa. Paglabas mo pa lang ng gate para bumili ng itlog at pandesal, may unsolicited opinion na agad si Aling Marites sa suot mong shorts. Sa mga family reunion naman, siguradong may tita kang magtatanong kung bakit pumangit ka, bakit wala ka pang asawa, o bakit parang ang liit pa rin ng kinikita mo.

Dahil dito, ang dami nating mga naiipong hugot sa pagpapahalaga sa sarili na nauuwi sa pagdududa. Sa paulit-ulit nilang pag-puna, napapaniwala ka na baka tama sila. Baka hanggang diyan ka na lang. Pero teka, sino ba sila para magbigay ng presyo sa'yo? May bar code ba sa batok mo na kailangan nilang i-scan para malaman ang value mo?

Paano malaman ang sariling halaga kahit bagsak ang ekonomiya ng self-esteem mo?

Simple lang ang sikreto: Wag kang tatanggap ng barya kung alam mo sa sarili mong buo ka. Madalas, ang mga taong mabilis maghusga ay naglalabas lang ng sariling insecurities. Ang opinyon nila ay repleksyon lang ng sarili nilang kalungkutan, hindi ng totoong pagkatao mo. Masyadong limitado ang utak at pang-unawa nila sa bigat ng mga pinagdadaanan mo araw-araw.

Kung hahayaan mong idikta ng ibang tao ang halaga mo, para mo na ring ibinigay sa kanila ang manibela ng sasakyan mo habang ikaw ay naka-blindfold. Napakadelikado niyan, lalo na't karamihan sa mga nanghihimasok sa buhay mo eh hindi man lang marunong mag-drive ng sarili nilang kapalaran. Kaya babalik tayo sa paborito nating quote: "Ikaw ang nag-iisang may hawak ng panulat sa kwento ng sarili mong buhay, kaya isulat mo ito nang napakaganda."

Bawiin mo ang panulat, bes. Wala silang ambag sa tinta.

Isipin mo na ang buhay mo ay isang napakagandang blank notebook. Bakit mo ipapasa sa kung sino-sino para lang sila ang mag-drawing ng mga doodle na walang kwenta sa pahina mo? Ikaw ang bida rito, at ikaw din ang mismong author. Kung paano mo isusulat ang susunod na chapter ng kwento mo, nasa sarili mong mga kamay 'yan.

Kung gusto mong matutunan kung paano mag move on kapag na-judge ka ng lipunan, magsimula ka sa tuluyang pagbura ng mga maling akala nila sa'yo. Huwag kang matakot magkamali sa draft ng buhay mo. Buhay mo 'yan eh. Kung medyo madrama at puno ng erasures ang paragraph kahapon, laging may malinis at bagong pahina ngayon para pagandahin ang takbo ng kwento.

Sa huli, hindi naman pagtitiyagaang basahin ng mga taong ito ang buong libro mo. Titingnan lang nila ang cover mo at huhusgahan ka na agad-agad. Kaya huwag kang mag-aksaya ng ubod ng mahal na tinta para lang i-please sila. Isulat mo ang kwento mo para sa sarili mo. Isulat mo ito nang napakaganda at may paninindigan. Kasi sa totoo lang, priceless ka. Wala lang talaga silang pambili. 😉