Sa totoo lang, nakakatawa yung konsepto ng "minimum wage" sa bansa natin. Hindi ko alam kung sinong henyo ang nag-imbento ng computation niyan, pero sigurado akong hindi siya nagko-commute galing Fairview papuntang Makati araw-araw. Ang minimum wage sa Pilipinas, kung susumahin mo, ay isang malaking magic trick. Pagkakuha mo ng payslip, dadaan lang sa palad mo ang pera, tapos... poof! Wala na. Naglaho na parang bula.

Bago mo pa man mahawakan nang buo, inunahan ka na ng tax, SSS, PhilHealth, at Pag-IBIG. Minsan mapapaisip ka na lang kung makikinabang ka ba talaga sa mga kaltas na ito pagtanda mo, o nag-aambag ka lang para sa retirement fund ng iba.

Ito kasi ang masakit na katotohanan: Ang minimum wage sa Pilipinas ay hindi idinisenyo para buhayin ang isang pamilya nang disente.

Hindi ito ginawa para makapag-ipon ka para sa bakasyon o makabili ng bahay. Idinisenyo ito para panatilihing buhay ang manggagawa hanggang bukas, para lang makapasok ulit siya at magpayaman ng ibang tao. Pamasahe pa lang sa jeep, bus, o MRT na parang sardinas—kung saan amoy mo na ang hininga at kili-kili ng katabi mo—bawas na agad ang kakarampot na sahod. Tapos ang tanghalian mo, siomai rice na naman o kaya pancit canton na tinabihan ng itlog para kunwari may protein.

Habang ikaw, pinagpapawisan sa pagtitipid at binibilang ang barya para pamasahe pauwi, yung boss mo kakabili lang ng bagong SUV at nagpaplano ng trip to Europe dahil na-hit niyo yung quota ng kumpanya. Na-hit "niyo", pero siya lang ang yumaman. At kapag nagreklamo ka na pagod ka na, bibigyan kayo ng HR ng "Pizza Party." Isang slice ng Hawaiian pizza na matigas na, kapalit ng mental breakdown mo at overtime na walang bayad. Solb!

Sabi sa mga motivational quotes, "Sipag at tiyaga lang, aangat din ang buhay." Kamote. Ilang taon ka na bang pumapasok nang maaga at umuuwi nang late? Ilang kalyo na ba ang namuo sa pagkatao mo? Pero bakit ganun, yung sweldo mo parang pinaglihi sa bonsai—ayaw lumaki.

Kaya ano nga ba ang pangarap ng karaniwang manggagawang Pilipino? Sa totoo lang, pagod na tayong mangarap ng malalaki. Ang pangarap na lang natin madalas ay yung simpleng makauwi nang may araw pa, hindi abutan ng ulan habang nag-aabang ng masasakyan, at may maihaing mainit na ulam sa pamilya na hindi galing sa de-lata.

Isa itong endless loop na parang sirang plaka. Gigising, papasok, magpapagod, susweldo, magbabayad ng utang, at mauubusan ng pera bago pa man dumating ang susunod na kinsenas. Buhay na buhay ka, pero parang zombie ka na naglalakad sa kalsada.

Kaya bukas, tutunog ulit ang alarm clock. Babangon ka ulit. Iinom ka ng 3-in-1 na kape para pilit gisingin ang kaluluwa mong pagod na pagod na. Papasok ka ulit para panatilihing tumatakbo ang makina ng lipunan. Buhay ka pa naman, sapat na 'yon para pumasok ulit bukas at palobohin pa ang bank account ng boss mo. Laban lang. Bawal magkasakit ang walang ipon.